Gelukkig, nieuw, jaar

2013Een stem uit het verleden riep: ‘Tweeduizendtwaalf… dat is zoooo 2012!’
Even bleef het stil.
‘Ja hallo’, riep iemand vanaf het balkon op de binnenplaats. ‘Nu is het tijd dat je naar binnenkomt! Ik ben klaar met mijn écriture automatique. GERARD! KOM!’
‘Een kat die Gerard heet, dat geloof je toch niet’, mompelde de geliefde naast je in bed.
‘Ce n’était qu’un rêve’, antwoordde ineens zomaar iemand en je draaide je vlug naar je geliefde toe. ‘Degeen die daarop het antwoord weet…’, hoorde je uit de televisie die niet was uitgezet.

‘Ben je gek zeg, ik heb daar helemaal geen zin in’, klonk het van ergens.

En je dacht aan de man die ooit een huisartsenpraktijk runde op het plein waar je woont. Een excentriekeling was het, een kenner van de medische wetenschap. Hij was de mensenvriend.

Buiten wilde iemand voor 5 euro. Voor 5 euro aan je gerief komen is niet duur, om niet te zeggen onder de prijs.

En toen weer een stem: WIL JE NIET CELINE DION AANZETTEN? ZET AF! ZET AF. IK GA WEG HOOR.

Dat hielp. Weggaan is namelijk ontzettend ongezellig. En om nou zo het nieuwe jaar te beginnen. Daarom besloot je een verhaaltje te vertellen. Een mooi verhaaltje. Iets over engelen, een mooi verhaal terwijl je in je bed ligt. Iets over alle verdwenen mensen die je gaat ontmoeten, omdat een man in een habijt je dat belooft. Er bestaat geen goed of slecht meer, alles is okee nu, zegt het habijt. Of iets in die trant. En je stopt met jammeren. De morfine werkt perfect.

Hee, zeg. Je bent toch niet een electronic writing machine, dat geloof je toch zelf niet?

Nee, hoor, zeg je, zachtjes.

Gelukkig, 2013.