Muziek van sneeuw

winter 2013 op het oudekerkspleinMensen uit IJsland bijvoorbeeld, de winter zit in hun natuur, zij laten zich bij kou en sneeuw niet in chaos storten. De afgelopen dagen draai ik muziek van een IJslandse tweeling die ik het afgelopen weekeinde zag optreden tijdens het Amsterdam-Reykjavik-festival in Kriterion. Jófríður en Ásthildur Ákadóttir heten ze en hun artiestennaam is Pascal Pinon. De performance was prachtig, een geheimzinnige voorbode van vandaag, van de sneeuw: de stille, overweldigende witheid die iedereen het een tikje rustiger aan laat doen.
Ik had in Berlijn al eens een paar nummers gehoord van de zusjes en toen ik zag dat ze in Amsterdam waren, wilde ik het niet missen. In Kriterion wisten ze het publiek te bekoren, om niet te zeggen te betoveren, met intense liedjes begeleid met gitaar, keyboard en met stem! Ze zongen zodoende in het IJslands, Engels en in klanken. De stem werd een aantal keer gebruikt alsof het een instrument was. Geen woorden, geen betekenissen, maar puur en alleen gezang om de melodie vorm te geven.
Niet toevallig maakte het duo het afgelopen jaar een CD in de ‘homestudio’ van Jónsi, de leadzanger van de IJslandse ‘droompop-band’ Sigur Rós, en Alex Somers, Jónsi’s  partner en de vaste producer en gitarist van de band. Ook Jónsi weet met zijn kopstem zijn publiek in andere sferen te bewegen. Hij zingt ook vaak in een door hem verzonnen ‘taal’, waarbij het idee is dat de muziek zich verder vormt als die het publiek bereikt, de interpretatie is aan iedereen zelf.

*

Vannacht was het plotseling stil. De stilte verbaast me de laatste tijd, steeds meer. Vooral ’s nachts. Ik luister ernaar. Regelmatig word ik ook wakker, als het licht van de sterren het wint van TL-buizen, mensen stoppen met rondjes lopen, als de ingeblikte lach weer voor een aantal uur uitverkocht is. Als alles ophoudt. Een adempauze voor het oudste plein van de stad.
Vannacht dus. Een plat Amsterdamse mannenstem, alsof hij op de camping was en hij iemand moest hebben aan de andere kant van het kampeerveld. Vervolgens klapte een deur dicht. Een laatste deur. En toen niks. Geen productie. Geen non-stop.
Het werd stil. Buut vrij in de onzichtbare ruimte van het geluid. Overgave.
Later wist ik dat het de sneeuw was die het gedaan had, vloksgewijs door de lucht. De dag kwam snel en luidruchtig op gang, maar vanuit mijn raam zag ik een rare stille plek, stilstaand zou je kunnen zeggen; een Anton Pieck-tafereeltje live. Ik sloot het gordijn en zette Pascal Pinon op. Als sneeuw en stilte omgezet konden worden in tonen, dan klonk het ongeveer als deze muziek.