Muzikale invasie op Kollwitzplatz

20140819_145114

Het was een dag om naar boven te kijken. De zon zou er door komen. Ja, het zou óók gaan regenen, maar ’s avonds pas en misschien dat niet eens. Voorlopig was er een Wolken-Sonne-Mix, precies zoals de weersvoorspelling was geweest. Terwijl ik onbekommerd door de buurt wandelde, was ik alert op zonnestralen. Ik hield mijn neus in de lucht.

Tot er opeens een bus met luidruchtige Nederlanders stopte. Midden in Prenzlauerberg. Op Kollwitzplatz welteverstaan. Nu stoppen er in Berlijn wel vaker bussen met Nederlanders, luidruchtig meestal ook, maar dit was iets anders.

‘Wat is dat?’, vroeg een moeder die met haar kinderen in de speeltuin was.
‘Die kwamen uit die bus gerend”, legde een oplettende oma uit. Geamuseerd keken ze samen naar een hele club feestelijke jonge gasten die langs het standbeeld van Käthe Kollwitz naar het grasveld holden en rats, rats hun instrumenten uitpakten.
“Wij zijn het Ricciotti Strassensymphonieorchester“, riep een meisje dat vooraan stond. Ze had een, hoe noem je dat, onvervalste Hollandse tongval. En ze had het nog niet gezegd of er klonk… muziek! Van alle kanten kwam publiek aangesneld. Binnen een paar minuten was het razend druk in het parkje midden op Kollwitzplatz. De blazers, strijkers en zelfs drummers speelden al het plezier van de buurt bijen elkaar.

Net toen iedereen stond te genieten van al die Hollandse liefde voor muziek, sprong de dirigent van zijn verhoging. Hij peerde ‘m. Het meisje met de tongval, nog steeds Hollands, legde uit dat ze al drie weken op deze manier aan het toeren waren, en dat de dirigent nu kennelijk ergens anders wilde spelen. Hij was meteen weg en ook echt even uit het zicht verdwenen. Een mooie show, waarbij een jongetje uit het publiek ook dirigent genoeg bleek.
“Hiermit hin und weider”, zei het meisje zonder haar tongval te verliezen, en gaf hem het stokje van de dirigent.

Het orkest speelde Puttin’ On the Ritz’. Dat werd swingen natuurlijk, en steeds sneller ook nog, omdat die kleine jongen als een razende tekeer ging met z’n stok. Het werd duidelijk dat deze muzikale invasie een flitsoptreden betrof en dat het ensemble binnen de kortste keren weer zou gaan vertrekken.

Echter niet zonder een optreden van een zangeres die ook al die weken al meereisde: Ellen ten Damme.
Wat een verrassing! Het leek alsof ze van achter een struik aan was komen sluipen, want ineens stond ze er, net als de dirigent, die ook pats boem weer op zijn plek stond.
Hast du etwas Zeit für mich…” begon ze, om vervolgens een weergaloze vertolking van Nena’s 99 Luftballons ten gehore te brengen.
En prompt brak niet alleen de zon door in de wolkenmix, maar werd zomaar de hele dag een stuk lichter.

 

(toen het hele zaakje, ook weer als een razende, werd ingepakt, klonk vanuit mobieltjes een echo van het optreden; mensen keken direct of hun opnames gelukt waren… hier een filmpje van een paar dagen eerder, het toerschema staat overigens op de website van het Ricciotti ensemble: www.ricciotti.nl).