Het ophalen van de gezichten

Politiek – zei mijn oude buurman altijd, maar het kan ook iemand anders geweest zijn – politiek, politiek! Politiek, iemand moet het doen. 

Voordat ik begin over opkomende complottheorieën over het verband tussen verplichte orgaandonatie en de wegwerpmens, of voordat ik probeer omzichtig uit te leggen (tsja, omzichtig, ik zei liever, premier-pleur-op, gewoon omdat het zo lekker bekt: twee woorden die met een p beginnen achter elkaar) nou goed, voordat dat alles, bijvoorbeeld dat een minister-president toch wel iets beters te doen heeft dan het verkeerde voorbeeld te geven in een land waar toch al heel veel mensen op gespannen voet met elkaar samenleven, voordat etcetera – iets anders.
Mensen met gezond verstand, behalve dictators die nergens iets van te vrezen denken te hebben, benaderen hun medemens liever niet alsof het een wegwerpartikel is. Voor je het weet, liggen we allemaal op een menselijke vuilnisbelt.

Dus, even iets anders. Het kan namelijk ook anders.

Zelf je rotzooi opruimen als politicus.

timo-schopf1

In Prenzlauerberg, vandaag: een soort luchtspiegeling. Wekenlang hadden in de aanloop naar de verkiezingen in Berlijn overal in de straten gezichten gehangen. Hoog in de lantaarnpalen hingen ze. De mensen van de partijen. De politici. Iedereen hadden ze aangekeken, wie er maar langs kwam. Het ene gezicht oogde nog vriendelijker dan het andere.

Een enkeling keek een beetje als het slimste jongetje van de klas, dat ventje dat je liever niet op je verjaardagsfeestje uitnodigde (ook al nam je het hem heus niet kwalijk dat hij wél snel jouw aantekeningen over geschiedenis overpende, maar zodra het op wiskunde aankwam hij ‘pleur op’ zei als je ook maar bij zijn schrift in de buurt kwam).

Enfin. Niet afdwalen. Er was iets vreemds dus, hoog in de lucht. Met een boomzaagje (zo eentje waarmee je net iets te hoge takken verwijdert) werden de palen bevrijd van de gezichten.

Het had ook al best lang geduurd: de Wahlkampf was al meer dan een werkweek achter de rug!

Het opmerkelijke was, het was een van de gezichten zelf die zijn gezicht en dat van zijn collega’s kwam ophalen. Even was er verwarring, toen herkenning. Vlug een foto maken. Hij lachte: Tino Schopf. Van de SPD. Zo te zien vond hij het zelf ook best grappig.

De verkiezingen in Berlijn zijn overigens gewonnen door de SPD. Ze hebben weliswaar verloren, net als de CDU, maar ze zijn wel de grootste gebleven. Net als een paar weken eerder in de provincie Mecklenburg-Vorpommern. Groot nieuws was dat de de rechts-radicale partij AfD qua zetelaantal daar de tweede positie inneemt, hoewel de SPD ook daar de grootste bleef.

In Berlijn is extreem-rechts niet zo groot geworden als in de Oostelijke deelstaten, maar met een vijfde plek en 14,2 procent van de stemmen kunnen de kiezers in de Hauptstadt er ook wat van.
Ondanks de zorgelijke ontwikkeling zijn uiteindelijk hier CDU, SPD en de Groenen samen nog steeds door de meeste mensen gekozen.
En blijft er altijd wat te mopperen – zou mijn oude buurman zeggen. Politiek…!

 

Deze slideshow vereist JavaScript.