Helpende handen

L1030982

Een paar weken geleden was ik op reis, naar Venetië. In het Canal Grande staken twee handen boven het water uit.

Was er iemand in nood?

Er lag niemand in het water. Het waren ook geen naar beneden verdwijnende handen, het waren oprijzende handen.

Het waren een soort superhanden, gigantisch groot, alsof een reus zijn helpende handen omhoog gestoken had. Een poging om een zinkend palazzo te redden.

De handen boden steun.

De vingers van de linkerhand stutten een muur aan de waterkant, in de rechterhand rustte een hoek van het pand.
Deze zomer stond het op deze manier nog goed.

Stevig in de greep van een kunstwerk.

Want dat was het, een monumentale sculptuur van de Italiaan Lorenzo Quinn, gemaakt in het kader van de kunstbiënnale die dit jaar weer plaatsvond in Venetië.

Support is de titel van de reuzenhanden, en daarmee refereert de kunstenaar aan de mogelijkheden die handen van mensen letterlijk en figuurlijk in zich dragen, en hoe groots de mens kan zijn. In meerdere opzichten een krachtig werk.

De stromen passanten op een stedentripje naar Venetië bood het een schitterende in het oog springende reminder. Op Venetië is letterlijk zichtbaar wat veranderingen in het klimaat kunnen betekenen. Mede door de stijgende zeespiegel, onderdeel van vele en steeds zichtbaarder snelle veranderingen die zich op aarde voordoen, heeft de lagunestad te maken met de dreiging echt in het water te verdwijnen.

Met zijn kunstwerk bevraagt Quinn de rol van de mensen ten opzichte van hun leefruimte.
Dat er op de planeet veel opgebruikt en vernietigd kan worden, dat heeft zich inmiddels wel uitgewezen. Maar mensen kunnen zoveel meer: tot bloei brengen, verbindingen leggen, nieuwe richtingen inslaan, gewoonten afzweren, nieuwe aanleren, andere zienswijzen verkennen.
In dat opzicht zijn de handen niet alleen een simpele steun, maar stellen ze ook een vraag: help je mee, zullen we samen ‘de handen uit de mouwen steken’, gaan we iets oppakken?
Ja, wat een uitdaging. Ergens het tij te keren.