Baantjes beschrijven

Een lange zwarte veer. Verloren door een bonte kraai, dat zag je zo. Daar begon de dag vandaag mee. Een slagpen. Hij lag voor de deur. Even bukken dan maar, een slagpen kan altijd van pas komen. Het is heerlijk om in de lucht te schrijven; je hoeft er niet bij na te denken en je hoeft het niet na te lezen.

De werkdag begon goed. De krant lag er prima bij, de koffie smaakte uitstekend. Je hebt mensen die hoeven alleen maar de krant te lezen voor hun werk, je hebt mensen die hoeven alleen maar de krant vol te schrijven voor hun werk. Hoe dan ook, de krant gaf me een goed humeur.
En, dit is iets heel anders, je hebt ook mensen die vieren de Bierdag. Wordt op deze dag écht het bier gevierd? In de hemel is geen bier, daarom drinken wij het hier, zong vader (die in de hemelen zijt).

Verder was het nieuws dat Pippi Langkous, Annika en Tommy nooit ook maar een rooie cent hebben verdiend aan hun beroemde televisieserie. Aldus Trouw. De krant tekende herinneringen op uit de monden van de hoofdrolspelers van de serie. Van Inger Nilsson die nu nog steeds niet stokoud is, ze was pas een jaar of negen toen ze Pipi Langkous speelde, weten we nu dat het met het aapje, meneer Nilsson (geen familie), een en al narigheid was, want hij krabde en hij trok aan de haren van de kinderen. Achteraf dus begrijpelijk waarom Annika vaak zo angstig keek, en Tommy ook. Door het artikel weten we hoe het met de toen piepjonge acteurs is afgelopen: Tommy is nu marketing-manager en Annika ouderenverzorgster op Mallorca, omdat ze daarheen is gegaan om een café op te richten, maar die onderneming viel tegen. Alleen Inger, Pippi dus, is uiteindelijk actrice geworden.

De zonsondergang was zoals elke avond deze dagen indrukwekkend. Ik maakte foto’s, ik kon het niet laten. Aan de overkant zaten drie mannen op het dak. Ze hadden blote ruggen.

Inmiddels is het donker en heet, en alle hitte komt van boven. En het ISS is weer langs geweest. Het ruimtestation is goed zichtbaar als een reusachtige reizende ster aan de horizon waar je naar hartelust wensen naartoe mag sturen, vallen zal hij niet. Alexander Gerst, commandant aan boord van het ISS houdt een oogje in het zeil van de wereld. Uitkijkend naar boven, zag ik zojuist in plaats van de ISS, verdomd zeg, een vallende ster en ik wenste, ik wenste, ja ik wenste. Wat precies schijn je niet te mogen zeggen, hoewel het zo’n beetje op mijn voorhoofd staat, geloof ik.

Het ISS is morgen en overmorgen nog boven Europa te zien, meestal tegen een uur of elf ’s avonds – een schitterend ding, want beschenen door de zon, langzaam en rustig zijn weg vervolgend. Het is mooi en bijzonder om omhoog te kijken en te bedenken dat er op vierhonderd kilometer hoogte mensen in een vaartuig zitten dat baantjes beschrijft om de aarde.

vrijdagmannen op dakavond2


Lees verder op www.mixedmediasoup.com


www.ilonaverhoeven.nl


 

Advertenties